Hoorn, stad, architectuur en museum
Bezoek aan Hoorn, simpelweg omdat ik er nooit eerder geweest ben. Het landschap daar is net zo weiland-plat-groen als de Krimpenerwaard, maar toch net iets anders. Moeilijk te zeggen wat er anders aan is. Iets afwisselender misschien met meer gebogen lijnen. Bij ons is alles recht, kaarsrecht, hier meer kronkelend water en bochtige boomrijen.
Het Westfries museum is dicht, een paar jaar, vanwege verbouwing. Dat wist ik. Een ander museum is het Museum van de 20e eeuw. Ik waande me even terug in het depot van het Openluchtmuseum Arnhem. Brabantiarekjes, servies van de Douwe Egberts spaarpunten, dat soort werk. Netjes geordend per decennium in stijlkamertjes. Zoals ze bij het NOM de "huisjes" hebben, ook ingericht met spulletjes die bij elkaar een tijdvak uitbeelden, zo ook hier verschillende stijlkamers chronologisch uit een hele eeuw. Een audiotour vertelt er passende verhaaltjes bij. (Volgens mij een met AI gegenereerde tekst, want de firmanaam Van Elderen & Co, de voorloper van Brabantia, werd uitgesproken als Van Elderen & koolmonoxide, heel grappig!)
Vooral voor ouderen een feest van herkenning. Kijk zo'n wasmachine had oma ook, en die voorraadbussen, die gootsteen, zo'n muziekmeubel, platenspeler, bromfiets, enz. enz. er kwam geen einde aan eigenlijk. Alles met een heel hoog zand zeep en soda gehalte.
Mooi art-deco klokje van een vroege kunststof. En een echt slingeruurwerk, niks batterijen.
Waren de jaren 60 echt zo oranje? Of is het iets overdreven omdat alles van oranje bij elkaar gezet is.
Elders in de stad
Een lunch genuttigd op het Roode Steen, het centrale plein, onder het toeziend oog van kolonisator annex misdadiger Jan Pieterszoon Coen.
Aan historisch panden geen gebrek in Hoorn. Gelukkig ook architectuur uit het begin van de 20e eeuw, Art Nouveau en Chaletstijl.
Tot mijn grote vreugde heeft Hoorn een eigen putdeksel. Dat zouden meer gemeentes moeten doen.
Creatief met regenpijp
Ze wilden eerst geen dakraam












