De kleuren van Groningen en andere verhalen - Grand Tour 31

Groningen vrijdag 29 augustus 2025

Ik las ergens dat Groningen geen mooie stad is maar wel een interessante stad, en ik kan het daar wel mee eens zijn. Als je een wandeling door de stad maakt kom je veel verrassende dingen tegen. Oude en nieuwe bebouwing wisselen elkaar af in bijna elke straat. Het lijkt er op dat de laatste jaren veel gebouwd is want ik had heel weinig, of eigenlijk niets, aan mijn SKB kleurenroute uit 1993. Het nieuwe Groninger Museum stond er toen nog niet eens. De gids beperkt zich alleen maar tot het stationsgebied dus dat was toch al magertjes. Het begint met een paar pagina's kleurtheorie van drs. Melse, waar ik zelf nog een jaar les van heb gehad en waar ik nog altijd profijt van heb. Handig bij het benoemen van kleurgebruik in de architectuur: vormontkennend/vormbevestigend, accentuerend/corrigerend, reëel/ideëel, biotopisch/contra-biotopisch. Maar als iemand nu een kleurenroute zou samenstellen dan zouden er allemaal andere objecten in vermeld staan. Dus weg met die kleurenroute en zelf op pad.

 

 Vormbevestigend, accentuerend, ideëel en contra-biotopisch kleurgebruik

  

Groninger Museum

Op de plek van het oude Groninger Museum is in 1994 het nieuwe museum ontstaan, als een eiland voor het NS station. Doorgaans wordt Alessandro Mendini genoemd als architect maar er zijn ook paviljoens gebouwd door Philippe Starck, Michele De Lucci en Coop Himmelblau. De tussenliggende ruimten zijn ingevuld door nog weer andere ontwerpers. Twee paviljoens en het middendeel zijn van Mendini zelf. De bekende gestippelde Mendini stoel stond eerst in de centrale hal waar ook de gestippelde wenteltrap is, maar de stoel is volgens een tekstje nog maar pas verworven en heeft nu een andere plek gekregen. Ik dacht dat ze die stoel al lang in bezit hadden, hij is wel iconisch voor het museum.

Coop Himmelblau ontwerpt deconstructivistisch, bijvoorbeeld door een handvol mikado stokjes te laten vallen en dan de lijnen met elkaar te verbinden tot het vlakken zijn. Ik ben er geweest kort na de opening van het museum en het was toen nog een groot probleem om dit paviljoen waterdicht te krijgen. De ruimte was bedoeld voor etsen van Rembrandt (die hingen er toen ook) en dan is het niet handig als het dak lekt. Er staat nu nog steeds niets kwetsbaars dus misschien lekt het nog steeds. Er was een opstelling van iemand die met een bootje de oceaan over zeilde, dus dat kan wel tegen een beetje water. De zeilende kunstenaar is overigens tijdens zijn reis van Amerika naar Nederland op zee verdwenen.

Het museum als geheel, het werk van Mendini en andere Italianen, is post-modern. Ik vind dat altijd een beetje kinderachtig, vormpjes als kinderspeelgoed, met stippeltjes en streepjes en zoetige kleurtjes. Het mag er wel zijn voor de liefhebbers maar het blijft nooit lang mooi, het veroudert niet mooi en het heeft zeker geen ruïnewaarde. Het gele paviljoen liep vroeger door tot in het water maar binnen de kortste keren zat er een vieze rand op het niveau van de waterspiegel, als een badkuip die al een jaar niet is schoongemaakt. Ze hebben dat volgens mij veranderd want de paviljoens hebben nu een onderste rand van beton. 

Ik heb niet veel postmoderne maquettes hoeven maken, terwijl mijn baas toen wel heel erg fan was van het werk van Rossi. Er was in die periode een tentoonstelling in het Architectuurinstituut in Rotterdam van post moderne (Italiaanse) architecten. Maquettes kwamen per vliegtuig aan op Zestienhoven en enkele maquettes van Ettore Sottsass waren naar het schijnt "uit het vliegtuig gevallen". Ik had toen de twijfelachtige eer om de stukken weer aan elkaar te lijmen zodat ze alsnog naar de tentoonstelling konden.

Textielsculpturen 

Er is veel te zien in het museum. Wat me erg aansprak waren de textielsculpturen van Joana Schneider. Een combinatie van borduren, weven en knopen.

 

Dreamhouse

Een droomhuis ingericht met postmodern design uit de eigen collectie aangevuld met heeeel veel spulletjes. Een huis dat bestaat uit negen of tien kamers met elk een eigen karakter, en verrassende kunstwerken ertussen zoals een Kiefer (Wege der Weltweisheit), een paar Warhols, een Corbijn.

 

 

Werkman mag niet ontbreken als je in Groningen bent. Rechts is geniaal "Kerkgang in de sneeuw". De witte kapjes van de vrouwen had ik eerst niet eens gezien. Je ziet ze eigenlijk alleen door de richting van de penseelstreek. Minimal art.

 

In de stad

Als het gaat om kleur in de architectuur dan springt een gebouw er wat mij betreft wel erg uit, namelijk het politiebureau. In geen enkele architectuurgids of wandelroute genoemd, vreemd genoeg, vind ik het nogal gewaagd spectaculair om zo'n enorm groot gebouw rondom helemaal smurfenblauw te maken. Qua vorm niet interessant want het is gewoon een grote rechthoekige doos. Het is de kleur die de doos minder saai maakt.

 

Twee bijzondere objecten in de stad: Een video-bushokje (?) van Rem Koolhaas en een urinoir van Rem Koolhaas in samenwerking met Erwin Olaf. Zijn blauwe foto's op het melkglazen oppervlak beelden de strijd tussen man en vrouw uit.

 Oud en nieuw - willekeurig voorbeeld

 Groninger nightmare

 

De kleuren van Leeuwarden - Grand Tour deel 29

Kleurenroute Leeuwarden 24 augustus 2025

Ik heb een hele dag ingepland om de kleurenroute Leeuwarden te lopen, en dan ook niets anders te doen dan dat.
De Kleurengids Leeuwarden van de Stichting Kleur Buiten is uit 1989 en al erg gedateerd. Ik ben benieuwd of er nog wel iets van klopt. Gebouwen zijn misschien wel verdwenen of hebben een andere kleur gekregen. De gids zelf heeft een bijzondere opzet. In plaats van een verhaal door een kleurenspecialist is er hier voor gekozen de betrokkenen zelf aan het woord te laten. Dus bewoners, eigenaren, buren, kunstenaars, architecten, mensen van de welstand of van de gemeente. Dat geeft bijzondere verhalen over de totstandkoming van de kleurgeving. Dat ging niet altijd zonder slag of stoot.
Hieronder een selectie uit de 26 objecten van de totale kleurenroute.

 

 

 01 - Nieuwestad 63 en 65

 

Twee panden waren vroeger het onderkomen van bar-dancing Vat 69. De welstandscommissie was destijds ongelukkig met de kleurgeving. De panden waren roomkleurig geschilderd waar voorheen schoon metselwerk te zien was. Door het hele pand roomkleurig te schilderen was elke architectonische geleding verloren gegaan.
Tegenwoordig is het geen dancing meer maar horeca. De roomkleur is overgeschilderd met rood. Misschien is toch geprobeerd een steenkleur te benaderen zoals de welstand gewild had. Maar het is vrij doods en ook niet echt een steenkleur, meer een kleur uit de cosmetica.

 

 02 - Bagijnestraat 40 en 42

De kleur is door de jaren heen onveranderd gebleven. Destijds een werkplaats van een schilder en een aannemer naast elkaar. De schilder heeft als eerste zijn pand overgeschilderd van een lichte leverkleur naar geel. Daarna heeft de aannemer zijn gevel gestuct en gekeken naar de kleur van zijn buurman. Blijkbaar was iedereen tevreden want er is sindsdien niets aan de kleurstelling van gevel en kozijnen veranderd, hoewel er nu andere bedrijven in zitten

 

03 - Bagijnestraat 52 

De eigenaar-bewoner van dit pand benoemt de kleur van 35 jaar geleden als licht-aubergine. Het was in ieder geval iets paarser dan nu. Het is vast en zeker een keer overgeschilderd met een meer op baksteen lijkende roodbruine kleur

 

 04 - Westerkerk

De Westerkerk is sinds de 90er jaren een theater en heeft toen ook zijn opvallende gele kleur gekregen. En de deuren kleurden van groen naar rood. In dezelfde periode zijn ook de Hoofdwacht en de Waalse kerk geel gekleurd. (06 en 11 uit de route)

 

06 - Hoofdwacht

De Hoofdwacht aan het Hofplein had vroeger een onopvallende kleur. Sinds het lichtgeel geschilderd is heeft men oog gekregen voor de architectuur en harmonieert het met de bruine baksteen van het stadhuis er naast. Een voorbeeld van kleurgeving waar iedereen tevreden mee is.

 

07 - Stadhouderlijk hof 

 

Stadhouderlijk hof, nu een vestiging van Fletcher Hotels. De heer Timmermans, wethouder van de gemeente, was destijds zeer ontevreden over de witte kleur die het pand gekregen had: "...het was een romantisch geheel dat een eeuw geleden door een rigoureuze verbouwing totaal van karakter veranderde... van buiten is het een dooie diender... Er is niet alleen kwaliteit verloren gegaan maar het is na het pleisteren ook nog van een witte risicoloze saus voorzien met ramen in standgroen. Dat is de tijdgebonden standaardoplossing."
Tegenwoordig is het pand roze. Zou mijnheer Timmermans hier beter over te spreken zijn geweest? Ik ben bang van niet. Hij was een voorstander van een okerkleur of rode materiaal-imitatiekleur.

08 - Sint Jacobstraat 7

Mijnheer Terpstra van Monumentenzorg vertelt over dit pand dat er historisch kleuronderzoek is gedaan en de gevel in de oorspronkelijke kleuren zijn teruggebracht. Eerder was de hele gevel wit gesausd, zowel de bakstenen als de ornamenten, waardoor de kwaliteit van de architectuur niet tot zijn recht kwam. Terugbrengen in originele kleuren is niet altijd de juiste oplossing maar heeft hier goed gewerkt.

 

09 - Grote Kerkstraat

Pand van het Fries Letterkundig Museum. Is nogal eens van kleur veranderd. Op de foto in de kleurenroute heeft het pand een rode voorgevel en roze zijgevel. Later werd het rood met lichtgeel en nu rood met oker.
Nog eerder was het grauw ongeschilderd stucwerk. Overleg tussen monumentenzorg, museum, gemeente en schilder heeft geleid tot rood met roze. Daar schrok iedereen van maar is toch gehandhaafd. Blijkbaar niet voor lange tijd want daarna werd de zijgevel lichtgeel. De zware okerkleur die het nu heeft lijkt nog niet zo lang geleden aangebracht.

10 - Kleine Hoogstraat 2, 3, 22

In deze straat een aantal invullingen op opengevallen plaatsen, waarbij is afgeweken van de voorgeschreven materialen en kleuren. Wat precies de motivatie is voor de paarse kleur wordt niet helemaal duidelijk, maar omdat dit straatje al veel verschillende kleuren heeft wordt het wel best gevonden: De architect: "Juist dankzij deze bonte verscheidenheid heeft de Kleine Hoogstraat die typische aantrekkelijke binnenstadsfeer". Sommige omwonenden hoopten dat de kleur na verloop van tijd wat zou verbleken. De kleurkeuze van de kozijnen "werd bepaald door de behoefte aan een prikkelende toevoeging."
De tegels langs het onderste gedeelte van de gevels zijn later aangebracht en zijn op oude foto's niet te zien. Misschien ter bescherming van het stucwerk.

Ook in dit straatje staan enkele gekleurde panden die in de kleurenroute niet genoemd worden, waarschijnlijk later zo geschilderd door iemand die dacht ik zal ze eens laten zien wat kleur is.

 12 - Nieuweburen 107

Dit pand is uit 1639 en een rijksmonument maar ondanks dat totaal veranderd, zowel de gevelindeling als de kleur. Toen ik zelf bouwvergunningen bewerkte bij de gemeente Krimpenerwaard, geconstateerde ik ook al eens dat een monumentenstatus eigenlijk niets voorstelt. De vooruitgang hou je niet tegen. De bewoners hebben in overleg met monumentenzorg het pand gerestaureerd en de kleur bepaald. Foto links is uit de jaren 50 voor de restauratie (foto uit het monumentenregister), middelste foto na de restauratie, rechter foto huidige toestand.
De restauratie bepaalde een nieuwe stuclaag met schijnvoegen, een lichtgele gevelkleur, nieuw aangebrachte ornamenten in de kleur van de gevel, lichte kozijnen en warmrode ramen.Wat is er gebeurd?

 

 13 - La Venezia

La Venezia op Nieuweburen 137 was ooit een pakhuis, geheel van beton gebouwd in 1910. Het is al heel lang het onderkomen van ijssalon Venezia. Kunstenares Antonia Talamini wilde er bij een restauratie een cassata-ijsje van maken met lagen roze en zacht groen. Dat mocht niet en in plaats daarvan werd het heel licht grijs met iets donkerder banden daartussen. Dat is het nu nog steeds, maar wel aan een opknapbeurt toe zo te zien. Het logo van Venezia staat er nog steeds op. Ik had dat ijsje wel willen zien, dan was het een icoon geworden. Ik heb er natuurlijk wel een ijsje gekocht.

 

16 - Ossekop 1

Gevel met geel en groen geglazuurde baksteen. Op zich misschien niet uniek maar dit is een zestiende-eeuws pand. Het is geen monument geloof ik maar ze hebben de gevel toch ongemoeid gelaten Voor hetzelfde geld was er een kleurtje overheen geschilderd en dan was het verloren geweest.

 

 20 - Schoolstraat / Zaailand

Geel gepleisterde gevels. Nieuwbouw in een verder historische omgeving. De architect heeft dit bewust abstract gehouden met vlakke gevels zonder detaillering. Het blauwe blok aan het einde van de straat wordt in de kleurenroute niet genoemd maar maakt net zo goed deel uit van het kleurbeeld van de straat. Oud en nieuw gaan best samen, zoals op veel plaatsen in Leeuwarden. Dat geldt in nog sterkere mate voor Groningen maar dat is voor een volgende keer.

Kroningsdeksel

Het kroningsdeksel in Leeuwarden ligt op het Hofplein, naast het stadhuis, voor de hoofdwacht, voor het voormalig stadhouderlijk hof, naast het standbeeld van Willem-Lodewijk Graaf van Nassau en in de buurt van de Wilhelminaboom. Koninklijker kunnen we het niet maken.

 

 

 

 

 

 

Deventer boekenmarkt - 3 augustus 2025

Deventer - boekenmarkt eerste zondag van augustus 

Boekenwurmen zijn soms zonderlinge figuren, maar ongevaarlijk. Ik herinner me een vorige editie van de boekenmarkt waar iemand met een heel groot vergrootglas, als een echte Sherlock Holmes, alle stands afliep. Hij bleef dan op een meter afstand midden voor de kraam op één punt staan en speurde door zijn vergrootglas het hele uitgestalde assortiment af. Of de man die bij elke kraam dezelfde vraag stelde: "Heeft u iets over bijen? Nee?"en ging dan weer door naar de volgende: "Heeft u iets over bijen". En zo de hele boekenmarkt af. Hoewel het zeker tien jaar geleden is moest ik toch meteen aan die man denken toen ik bij een van de eerste kramen al boeken over bijen zag. Maar ja, nu was die man er natuurlijk niet, misschien leeft hij niet eens meer, en ik heb niets met bijen.

Er is over elke niche wel een boek gemaakt, "heeft u iets over golf?", "heeft u iets over broodbakken?". Mijn ervaring is dat je beter niet naar een boekenmarkt kan gaan met een specifieke zoekvraag. De kans dat je dat vindt is vrijwel nul. Het is veel leuker om je te laten verrassen door onverwachte vondsten, dingen waarvan je het bestaan niet wist.

 

Het was heel erg druk. Mooi weer, dat helpt altijd. Volgens de standhouders was het in jaren niet zo druk geweest. Nadeel natuurlijk dat het soms wat dringen is. Maar gelukkig vooral bij kramen die ik kon overslaan, met strips, kinderboeken, fantasy of thrillers. 

Ik had me voorgenomen om heel terughoudend te zijn en alleen iets te kopen als het heel bijzonder was. Maar dan moet je eigenlijk helemaal niet naar zo'n markt gaan, met kilometers aan boekenkraampjes (6 kilometer met 875 kramen volgens de organisatie). Ter verdediging kan ik zeggen dat ik vooral boeken heb gekocht die niet in de kast komen maar die ik uit elkaar haal om te digitaliseren. Een boek over kleur heb ik gratis meegekregen omdat de voorste pagina los was. "Ik verkoop geen kapotte boeken. Neem maar mee".

Het is soms ook wel een beetje een kermis. Er was een draaimolen waar je liggend in een hangmat rondjes kan draaien. Ik heb niet helemaal begrepen wat hier de grap van is. Je zou tegelijk een boek kunnen lezen maar ik heb niemand gezien die dat deed.

 

 

Ikonisch Kampen - Grand Tour deel 21

 22 juli 2025 - Kampen

EEKA fabriek

Vanuit de trein zag ik een oud en vervallen fabrieksgebouw. Vroeger was dat voor mij een geliefd foto-onderwerp. Ik ging voor oud industrieel erfgoed naar de Londense Docklands, naar het kolen- en staalgebied in Lotharingen, de Borinage en het Saarland. Vanaf het station liep ik een stukje terug, strikt genomen niet in Kampen maar in IJsselmuiden, en kwam bij de fabriek, die toch niet zo heel erg verlaten was als ik dacht maar gebruikt wordt door kunstenaars en andere creatievelingen. Op het terrein kwam ik de beheerder tegen die me vertelde dat het een oud gebouw is van de voormalige meubelfabriek EEKA. Hij bood me aan ook even binnen een kijkje te nemen waar ik natuurlijk graag op inging. Binnen is het helemaal opgeknapt en heb je niet het idee in een vervallen fabriek te zijn. Met gevoel voor de historie van deze plek heeft men van marktplaats zelfs enkele EEKA meubeltjes op de kop weten te tikken die hier en daar zijn neergezet. Het zijn vooral houten kantoormeubelen.

Ikonenmuseum Kampen

Fascinerend is het Ikonenmuseum. Zonder beeld van wat ik kon verwachten werd ik gegrepen door de schoonheid van de ikonen. Ik weet niets van de bijbelse verhalen die worden uitgebeeld, niets van de religieuze achtergrond maar ik beoordeel ze gewoon op hoe ze er uit zien, de enigszins naïeve stijl, de steeds terugkomende kleurcombinaties met veel rood en goud, de paneeltjes waarop ze zijn geschilderd. Je zou er stil van worden. En het museum heeft er veel, enkele duizenden hoorde ik later, waarvan er toch wel zo'n 150 te zien zijn denk ik. De ikonen ademen voor mij dezelfde sfeer als de shadow-boxes van Joseph Cornell, je weet niet wat de kunstenaar bedoelt, welk verhaal er bij hoort, maar het is fascinerend om naar te kijken.

 

Heilige Catharina 

Ik had een vraag bij een bepaald icoon, die de suppoost niet kon beantwoorden. Het was een icoon met drie vrouwen, de middelste daarvan zou volgens het bijschrift de heilige Catharina van Egypte zijn. Ik vroeg me af of dit dezelfde persoon was als de heilige Catharina van Alexandrië, die voorkomt op de Russische Orde van de Heilige Catharina. 
De conservator werd er bij gehaald, en deze gezellige, vriendelijke man bleef praten en praten en praten. De ene zijsprong na de andere. Het zweet parelde op zijn voorhoofd. Geweldig zo'n bevlogen man. Hij merkte aan mij dat hij beet had en hij liet niet meer los. Het ging uiteindelijk toch ook nog over de heilige Catharina waar ik naar gevraagd had en het was inderdaad de Catharina die ik dacht. Ze staat op het icoon echter niet afgebeeld met de gebruikelijke attributen zoals het rad waarop ze gemarteld werd. Ze is wel afgebeeld met een kroon, ik vond dat vreemd maar volgens mijn pas verworven 'Christelijke symboliek en iconigrafie' klopt dat wel degelijk.

In het verlengde van de ikonen is er een presentatie van lakwerk kistjes. Ik ken soortgelijke kistjes uit de KV collectie maar de uitleg hierbij zorgde er voor dat het een eye-opener werd. Allereerst de fabricage. Nooit gedacht dat ze gemaakt werden van papier-maché vermengd met olie, eiwit en hardingsmiddel, daarna in meerdere stappen verhit tot 600 graden. Een proces dat 1 of 2 maanden kon duren. Vervolgens een beschildering met een veelkleurige voorstelling en na droging meerdere lagen lak die aangebracht werd door aparte lakmeesters in absoluut stofvrije omstandigheden.
En dan nog een opmerkelijk feit. De voorstellingen zijn meestal Russische sprookjes, niet alleen omdat ze dat zo leuk vonden maar het was na de Russische revolutie in 1917 niet meer toegestaan om religieuze voorstellingen te maken. Door middel van de lakdoosjes is de techniek van het ikonenschilderen niet verloren gegaan en kon het na de val van de sovjetunie weer worden voortgezet.

In hetzelfde museum een tentoonstelling met werk van Henk Helmantel. Je kan er van zeggen wat je wil maar hij kan wel fenomenaal schilderen. Ik moet bekennen dat ik bij hem altijd een beetje een Jopie Huisman associatie heb, heel onterecht natuurlijk. Maar waarom schildert hij dan ook alleen maar van die suffe stillevens. 

 

In de stad zijn een aantal art-nouveau panden te vinden, die volgens een uitleg bij het informatiepunt in de stadskazerne, nu allemaal onder handen worden genomen, opgeknapt, opgeschilderd, in oorspronkelijke kleuren. Geel, mosgroen, ijzeroxiderood (dodekop), precies de kleuren die de watertoren in Schoonhoven volgens mij ook hoort te hebben, maar dat wil niemand geloven.

 

 

Het Stadsmuseum Kampen is voor langere tijd gesloten, dat wist ik vooraf, maar in de voormalige synagoge is een soort dependance van het museum. Daar heeft textielkunstenares Christie van der Haak een installatie gemaakt, en deze mevrouw houdt heel erg van patronen. Ze legt in een filmpje uit hoe je er naar moet kijken zonder gek te worden.

 

Het koningshuis is ook nooit ver

 

 En pas op voor de duif

Kleurrijk Zutphen - Grand Tour deel 16

Zutphen 8 juli 2025

Zutphen is beslist een kleurrijke stad. Niet alles natuurlijk, de helft is baksteen, maar wat bij een andere stad nog een kleurincident genoemd kan worden lijkt in Zutphen welhaast de norm. Ja echt, dit is gewoon in Nederland.

 

In het centrum een klein vierkant dekseltje, meer een afwateringsputje, dat ik nooit eerder heb gezien. En hier liggen er tientallen bij elkaar op een groot plein. Het lijkt wel een Vasarely.
Optical Street Art.

Twee musea in één gebouw: Stedelijk Museum en Museum Henriette Polak

Museum Henriette Polak

In het Museum Henriette Polak, genoemd naar de oprichtster, een collectie schilder- en beeldhouwkunst.  

Er is een poging gedaan om ook werken te tonen die in depot zijn. Er staan enkele touchscreen tafels, waarmee je zelf, aan de hand van een thema, een wand kunstwerken kunt samenstellen die dan geprojecteerd worden. Beetje onscherp, en het is slechts een substituut maar een dappere poging.

In een lade liggen voorbeelden en materialen bij drie druktechnieken: houtsnede, litho en ets. Met uitleg. Leuk als aanloop naar de herkenningsdag volgende week. Kunstwerken in deze technieken hangen rondom aan de muur.

twee houtsnedes en een litho

lade met links steendruk, rechtsonder houtsnede, rechtsboven ets

Stedelijk Museum Zutphen

Het Stedelijk Museum vertelt de geschiedenis van de stad Zutphen. Elke zaal heeft enkele panelen met themateksten met langs de onderrand hele fraaie tekeningen ter illustratie van het verhaal. Ik vroeg aan een van de medewerksters van het museum of ze daar ook een strip van hadden gemaakt. Het leek me voor de hand liggen, het is al bijna een strip, ik moest er meteen aan denken, beeld en tekst is er al, het is een kwestie van anders opmaken. Ik zou het wel willen kopen als strip. Maar bij het museum hadden ze er nog nooit aan gedacht. Later werd ik er door dezelfde vrouw nog een keer op aangesproken, ze vroeg me bij die panelen nog eens precies uit te leggen hoe ik dat voor me zag, ze leek het heel serieus te nemen. Toen vroeg ze of ik het niet zelf wilde maken, maar dat leek me toch een brug te ver. Letterlijk te ver ook. Zou wel een leuke opdracht zijn.

 

 

 

Gilde-zilver en de Muntschat van Bronkhorst

 

Een kijkje in de werkplaats waar ze potscherven aan elkaar lijmen
Op de voorgrond een bidon met een kogelgat waar ze een potlood doorheen gestoken hebben
depot-humor?

 

Architectuur in de stad

On-Nederlandse ronde zinken daken, eerder Belgisch. Rechts de art-deco watertoren (1927)

 

 

 

Stadhuis, een moderne inpassing in een historische omgeving

Tunnel met lichtsculptuur van Herman Kuijer

En de pay-off voor vandaag: