Beelden in Wageningen - Grand Tour deel 10

Wageningen kun je gerust overslaan. Er is niets. 

Maar er is één hele goede reden om wel naar Wageningen te gaan en dat is beeldengalerij Het Depot. Waarom is dit niet veel bekender? Omdat het in Wageningen is waarschijnlijk.

 

Een particuliere collectie, gratis toegankelijk, in een enorm gebouw van vier verdiepingen, nog twee bijbehorende villa's en een beeldentuin. Voeg daarbij een goed restaurant en een uitgebreide museumwinkel en je hebt Het Depot. In het restaurant komen zelfs mensen uit de omgeving lunchen die helemaal niet naar de beelden gaan.

Bij de beelden zijn geen bordjes met makers en beschrijvingen maar alleen een nummer. Dat nummer correspondeert met een beeldengids waarin alle informatie staat. Die kost dan 1 euro maar daar kun je eigenlijk niet van buiten want anders zit je aan het eind met veel vraagtekens.

Ik heb hier veel meer tijd doorgebracht dan ik vooraf verwacht had. Zelfs zoveel te zien dat ik vergeten ben naar de thematentoonstelling over gipsen te gaan. Dus ik moet binnenkort nog een keer terug. Wageningen heeft zelf geen treinstation maar er gaan heel regelmatig drie buslijnen tussen Ede en Wageningen, en dat is wel goed te doen.

Ik ben niet heel bekend met beeldhouwkunst in Nederland maar de beelden die hier te zien zijn lijken me van een hoog niveau. Soms vraag je je af hoe het gemaakt is, soms alleen mooi, soms griezelig, en heel vaak verrassend. Rode draad door de hele collectie is het menselijk lichaam. Bijzonder vond ik een kinetisch beeld van een lichaam opgebouwd uit fragmenten die steeds van elkaar af bewegen en dan weer samenkomen. Ik heb met bewondering naar het mechaniek aan de achterkant gekeken. Handige jongens die beeldhouwers.

 

Grand Tour deel 9 - Alkmaar; alles is kaas

Alkmaar - kaasmuseum, stedelijk museum en de schilderijen van Springer

Een dag later dan de bedoeling was vanwege de treinstakingen, bezoek ik vandaag Alkmaar. Mijn relatie met Alkmaar gaat terug naar de tijd dat ik nog maquettes maakte. We hadden een stadsmaquette van Alkmaar gemaakt voor in het toen net nieuw gebouwde stadhuis. Dat staat op een soort schiereiland, heeft de vorm van een banaan en eindigt op de kop in een punt. Die punt veroorzaakt binnen een driehoekige ruimte en daar was de maquette op afgestemd. De maquette bestond dus uit een driehoekige tafel van een paar vierkante meter. Niet iedereen binnen de gemeente Alkmaar kende een zelfde waarde toe aan de maquette en ongeveer een jaar later, toen de driehoekige ruimte ergens anders voor nodig was, gingen er stemmen op om de maquette maar weg te gooien. Door inzet van één man, met de volgens mij typisch Noordhollandse voornaam Joan, bleef de maquette behouden en kreeg een plaatsje tegenover de afdeling Sociale zaken. Maar toen iemand daar te horen kreeg dat zijn uitkering zou worden opgezet ging hij door het lint en smeet een volle kop koffie, met melk en suiker, over de maquette heen. Ik geloof dat we met twee man een week lang, zittend op onze knieën, huisjes hebben moeten schoonwassen. Dat was voor mij Alkmaar.

 

stadhuis en maquette

In Alkmaar schreeuwt alles KAAS. Dat begint al voor het station, met stapeltjes van steeds twee kazen van beton, die uitnodigen om op te gaan zitten. Dat kun je beter niet doen want er zitten fonteinen in verborgen. Het stationsgebouw zelf is een ontwerp van Abe Bonnema.

het station van Bonnema

Noordhollandse kaas

Wat is toch het geheim van Noordhollandse kaas. Dat wilde ik nou wel eens weten. Ik kom zelf uit een kaasregio maar voor mij geen Goudse, Stolwijkse of Vlister kaas, of wat voor kaas uit de Krimpenerwaard dan ook, er gaat niets boven oude Noordhollandse. Vanuit de trein zie ik koeien op weilanden die er toch wel een beetje anders uit zien dan bij ons. Niet van die strenge rechthoeken met alleen gras en kaarsrechte sloten, geen groene woestijn, maar soms ook kronkelende sloten en struikjes en andere gewassen op de weilanden. Is dat het? Hebben de koeien meer afwisseling in hun voeding hier? En zijn ze gelukkiger als ze niet alleen in rechte lijnen heen en weer hoeven te lopen? (melkpakkenwijsheid: koeien slapen maar 20 minuten per dag)

In de stad heb ik geprobeerd om vergelijkingsfoto's te maken, toen en nu foto's bij twee schilderijen die mijn vader heeft geschilderd en die laatst in de expositie hebben gehangen. Nageschilderd van Cornelis Springer en J.J.C. Spohler. Tijdgenoten ongeveer  (romantiek) en met hetzelfde grachtje met ophaalbrugje en in de verte de waag. De vergelijking lukte niet heel erg goed, vooral vanwege de uitbundig in blad staande bomen die al het zicht wegnemen.

 

Aan het einde van deze gracht staat de kaaswaag en daar is nu het kaasmuseum. Daar weten ze alles over kaas natuurlijk. De trap naar boven is kaas en de dame bij de ontvangst roemt mijn kaaskleurige rugzak. Leuk om de traditionele kaasmakerij weer eens te zien, die ik als kleine jongen zelf heb gezien op de boerderij van Van Zelderen waar ik altijd ging spelen. Van de fabrieksmatige productie wist ik eigenlijk niets, er is een informatief filmpje dat speciaal voor mij wordt opgestart. Aan de muur twee "stambomen" met de fusies van de vele kleine kaasmakerijen tot de twee grote fabrieken die er uiteindelijk uit voortgekomen zijn: Campina en Cono. Het museum wordt waarschijnlijk zwaar gesponsord door de firma Lutjewinkel want die kom je overal tegen. Dat begint al met een kaasblokje bij binnenkomst.

En ja hoor, een Gulden Vlies, niet van goud maar van aluminium o.i.d. dit keer.  Een wisselprijs die jaarlijks werd uitgereikt aan de kaasmakerij met de beste beoordeling voor smaak en geur. De prijs was sinds 1965 beschikbaar gesteld door restaurant Het Gulden Vlies. Het restaurant bestaat niet meer, en de prijs ook niet.

 

De stad Alkmaar lijdt aan putdekselarmoede dus daar kan ik kort over zijn. Tussen de vele oude pandjes kwam ik een paar kleurincidenten tegen: een jaren 30 pand van een kunstenaarscollectief met lichtpaars en lichtblauw schilderwerk en een woning met fel oranje kozijnen en donkerrode luiken.

Tijd voor het Stedelijk Museum. Heel simpel ingedeeld: beneden historie van Alkmaar, boven Bergense School. Begane grond niet toegankelijk want daar wordt een nieuwe tentoonstelling ingericht: Verlangen naar Egmond, over de schilders daar, die mis ik dus net want gaat over twee weken open.

 

Beneden heel veel schuttersstukken en portretten. Een uitleg over de staf die de provoost van een schutterij bij zich draagt, op alle grote schuttersstukken te zien. Gemaakt van ebbenhout en ingelegd met parelmoer en zilver. De Nederlanders hebben op Mauritius zoveel ebbenhout gekapt dat de boom daar nu is uitgestorven en heel Mauritius is ontbost. We hebben nog heel wat uit te leggen. Verder een kunstkast, die ze hier de "uitbundige kast" noemen. 

Boven dus Bergense School, soms wel kleurrijk maar over het algemeen toch een beetje somber.

In de museumwinkel kom ik opnieuw het tweedelige The Book of Colour Concepts tegen. Ik sluit niet uit dat ik het toch een keer ga kopen, maar nu niet. Mooie kleurige theedoeken ook.

 

Ik verlaat Alkmaar met de onvermijdelijke Rudi Carrell, wereldberoemd in heel Duitsland.

Grand Tour deel 7 - Bergen op Zoom

Bergen op Zoom - Markiezenhof

Donderdag 12 juni

Een dag met hindernissen. De bus naar Rotterdam strandde al snel vanwege vastgelopen remmen. Het stonk verschrikkelijk naar verbrand rubber. Bijna een half uur moeten wachten op een andere bus. Op station Blaak was de verlichting boven de perrons uitgevallen en dat is niet handig voor een ondergronds station. In het duister bijna een half uur moeten wachten omdat ik de aansluiting natuurlijk miste door die kapotte bus. De treinrit verliep ook niet volgens plan. Vlak voor Roosendaal maakte de trein een noodstop. Daar stonden we dan in de weilanden. Mannen met gele hesjes liepen buiten de trein heen en weer. Bleek een aanrijding met een ree, gelukkig geen mens. De laatste keer iemand met een vuilniszak. Daarin de resten van de ree die ze tussen de wissel vandaan hadden moeten peuteren (conducteurstaal).

Afijn, meer dan een uur later dan gedacht dan toch Bergen op Zoom. Eerste indruk is: kleinschalig. Klopt ook wel want deze plaats is nog iets kleiner dan Gouda. Een mini treinstation met twee sporen en niet eens een elektronisch aankondigingenbord. Bij ons hebben zelfs de bushaltes meer te bieden.

vestingstad Bergen op Zoom

Het is markt vandaag, maar geen markt op een plein zoals te doen gebruikelijk. De markt bestaat uit een lange enkele rij kraampjes in een winkelstraat. Later zie ik dat het marktplein, dat er dus wel is, in beslag genomen wordt door terrassen die bij restaurants horen. Kwestie van prioriteit (lees geld). Op het terras van Grand Café de Bourgondiër koffie gedronken met een aardbeienversnapering er bij. Dat had geen enkele consistentie en viel uit elkaar zodra je er een vorkje in prikte. Een lepeltje was handiger geweest. Over het terras klinkt Spaanse gitaarmuziek; eigenaardige muziekkeuze. Of zou het iets met die Bourgondiërs te maken hebben.

zo maar een straatje

Bergen op Zoom is als stad niet heel bijzonder. Wel gezellig met veel eet en drinkgelegenheden, maar geen enkel interessant putdeksel bijvoorbeeld. Ook geen kleurthema. Alle straten lijken wel nieuw bestraat, zelfs die met kinderkopjes. De straten in het centrum zijn druk, het is dan ook een mooie zonnige dag, maar in de straatjes daarachter is geen kip. Ergens achteraf een monument, bestaande uit twee U vormen, waar medaillons van marmer in verwerkt zitten. De tekst op een infobord maakt duidelijk dat het 48 steensoorten zijn afkomstig uit de 48 herkomstlanden van de inwoners van de stad. Alle steensoorten worden met name genoemd, alleen een beetje jammer dat ze op het monument niet genummerd zijn dus welke steen komt waar vandaan en hoort bij welke nationaliteit? 

 

Woonzorgcentrum "Het Nieuwe ABG" heeft bijzondere gebogen schermen voor de gebouwen staan. Het is opgespannen doek waarop historisch afbeeldingen zijn geprint, maar heel groot. Drie of vier op een rij. Iemand van het personeel die langs liep zei "het kost een paar centen maar dan heb je ook wat". Het zal inderdaad niet goedkoop geweest zijn om dat neer te zetten, en dat voor de noodlijdende zorg.

 

Hoofdattractie van Bergen op Zoom is De Markiezenhof. Zo druk als het op straat was zo stil is het binnen in de Markiezenhof. Een suppoost zei: je hebt de ruimte vandaag, het is uitzonderlijk rustig. Hij begreep ook niet hoe dat kwam. Enige activiteit kwam van de voorbereidingen voor een bruiloft die later op de dag zou plaatsvinden.

 

Markiezenhof

Toch is het Markiezenhof zeker de moeite waard. Mooi gebouw, gevarieerde collectie, van oud historisch tot modern. Een bijzondere tijdelijke tentoonstelling was ingericht voor de schilder Joop Mijsbergen. Ik had nooit van de man gehoord maar was erg onder de indruk van zijn kleurgebruik in olieverfschilderijen en aquarellen. Het is al een wat oudere man dus met een enorm oeuvre. Ik denk dat er wel tussen de 30 en 40 werken hingen. Later bij de balie een boekje over hem gekocht over werken die steeds de mythologie als uitgangspunt hebben. De Argonauten en Medea komen ook ruim aan bod, daar heb je het Gulden Vlies weer. Ik vond zijn andere werk zeker zo interessant.

 

 

 

 

Grand Tour deel 6 - Zwanenbroeders in 's-Hertogenbosch

 Woensdag 11 juni - Bezoek aan 's-Hertogenbosch 

De dag begonnen met een architectuurwandeling, niet aan de centrumkant van het spoor, met zijn historische gebouwen, maar in het Paleiskwartier met moderne architectuur. Nieuwbouw kan ook mooi zijn. Aparte vormen en mooie detaillering. Veel is nog in aanbouw en overal staan hekwerken om de bouwterreinen. Er is (nog) geen kleurenroute van Den Bosch. De kleurenroute die zo heet gaat eigenlijk over de grijzen van Oisterwijk, dus nu niet van toepassing. Kleuren spelen toch wel een rol in deze nieuwbouwwijk, en dan vooral variaties in baksteenkleur van geel via oranje naar rood. Kozijnen en balkonhekken kleuren mee met de bakstenen van de gevel. Waterpartijen, fonteinen en watervalletjes verlevendigen de omgeving. Jammer dan weer dat ganzen en eenden de boel zo vervuilen met hun uitwerpselen.

 

Je kan van de nieuwe wijk naar de oude stad over het spoor heen via een met groen begroeide  cortenstalen loopbrug. Daar is ook weer nagedacht over de vormgeving. Naar het oude centrum gelopen en mezelf getrakteerd op koffie met gebak. Expres geen bossche bol, ik dacht, doe bescheiden met een stukje appelgebak. Nou dat had ik net zo goed niet kunnen doen. De serveerster zette het idioot grote ding lachend neer met 'nou succes'. Het was ook voor het eerst dat ik appelgebak kreeg met volledig bestek, mes, vork en lepel er bij.

 

raadselachtige pictos op een bouwbord

Noordbrabants Museum en Design Museum

Beide musea al eerder bezocht. Tentoonstelling over een Poolse textielkunstenares sprak me totaal niet aan. In de historische opstelling hangen vier wapenborden van ridders van Gulden Vlies. Dit zijn de enige overgebleven exemplaren van het kapittel dat in 's-Hertogenbosch is gehouden. Het Gulden Vlies is een obsessie aan het worden en ik ben er nog lang niet klaar mee. Ik kom het ook overal tegen nu.

 

 

In het Design Museum een mooi tijdsbeeld van reclames met de vrouw in techniek en in het huishouden. Reclames die nu niet meer zouden kunnen. Word een Olivetti-girl moet duidelijk maken dat vrouwen ook met kantoorapparaten kunnen omgaan. "Be the first Olivetti girl in your office". Een andere vrouw had zelfs promotie gemaakt naar een IBM machine. Ze zit alleen aan de achterkant van de machine dus we zijn er nog niet helemaal.

In een vitrine het boekje "De denkende huisvrouw" uit 1928. Ik ga het eens aanvragen bij de KB. 
De museumwinkel hier had mij niets te bieden.

 

 

Het Zwanenbroedershuis

De middag is ingeruimd voor een bezoek aan het Zwanenbroedershuis. Dat is mijn hoofddoel voor vandaag. Beperkt open, bezoek alleen op afspraak een paar dagen per week met een rondleiding om 14.00 uur 's middags. Er is vandaag nog één andere bezoeker en er zijn drie gidsen, dus dat zal wel goed komen.

 

Ik had er al enige tijd naar uitgekeken om meer te weten te komen over de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap. Bij de Koninklijke Verzamelingen meerdere onderscheidingen geregistreerd van de leden van het Koninklijk Huis die lid zijn van de broederschap. Nooit helemaal duidelijk geweest hoe het precies zat met de verschillende rangen, en bijbehorende gekleurde linten. Binnen zeer veel familiewapens, portretten, zwanen, zilverwerk, porselein, en stijlvol ingerichte kamers. Ik weet niet meer hoe lang de rondleiding heeft geduurd maar ik denk wel langer dan de anderhalf uur die er voor staat. Heel veel informatie over me uitgestort gekregen en helemaal niet aan toe gekomen om binnen ook maar een enkele foto te maken, terwijl er toch veel te zien was. Het was een mooi bezoek en er zijn veel raakvlakken met het Koninklijk Huis. Het werd een nogal persoonlijk verhaal. Ik heb de suggestie gedaan om eens met een groepje een rondleiding aan te vragen in het museum van het huisarchief. Dat zal ze zeker interesseren.

 https://www.zwanenbroedershuis.nl/collectie/

 

 

Kiefer in Amsterdam - Grand Tour deel 5

Tentoonstelling "Sag mir wo die Blumen sind" in Van Gogh museum en Stedelijk museum Amsterdam - 9 juni 2025

 

Laatste dag van de tentoonstelling, laatste tijdslot. Ik had geen keuze, het was niet anders. Ondanks het tijdslot toch enorm, zeg maar onaangenaam druk. Zelfs wachtrijen voor sommige zalen in het Stedelijk. Dit is eigenlijk niet de manier waarop ik een tentoonstelling wil bezoeken. Meest spectaculair, en alleen daarom al het bezoek waard, zijn de speciaal voor deze tentoonstelling gemaakte werken in het trappenhuis van het Stedelijk. Groter dan groot. Het is ook deze opstelling waar deze dubbeltentoonstelling Van Gogh en Stedelijk zijn naam aan ontleent: "Sag mir wo die Blumen sind". En dat is weer afkomstig van een anti-oorlogs lied gezongen door Marlene Dietrich. Op de werken zelf een regel uit een ander couplet "Sag mir wo die Soldaten sind", en dat is vooral wat ik zie, dode soldaten.

Dat Kiefer werk speciaal voor een tentoonstelling maakt is wel gebruikelijk begrijp ik uit het boekje "Het bos en de rivier" van de (bekende?) Noorse auteur Knausgard. Deze schrijver heeft over een periode van vijf jaar meerdere keren Kiefer bezocht en meegemaakt, is met hem meegevlogen en samen met hem belangrijke plaatsen bezocht. Geen heldenverering en het prikt ook niet te veel mythes door. Kiefer is enerzijds heel gewoon maar toch ook ongrijpbaar buiten bereik. Het boekje heb ik in een stuk uitgelezen op heenweg en de terugweg naar Amsterdam.

Eindelijk märkischer Sand in het echt gezien...

Over boeken gesproken. Het begeleidende boek bij de tentoonstelling was uitverkocht. Een bijzonder onvriendelijke medewerkster bij het Van Gogh beet me toe: "Ja laatste dag dan is dat op, dat is altijd zo. Dat weet je van tevoren" Ik dacht, als dat altijd zo gaat dan doen jullie het dus altijd fout. Boek 's avonds meteen besteld bij Amazon, wordt morgen gratis thuisbezorgd, eigenlijk wel net zo handig. Het was nog een hele toer om in Amsterdam te komen want het treinverkeer was danig in de war door een blikseminslag ergens in de buurt van Woerden. En dan ook nog zondagdienstregeling want het was 2e pinksterdag.

... en het loden vliegtuig

Zilverdag 

Tweede Pinksterdag is zoals gebruikelijk Zilverdag in Schoonhoven. Niet meer zo overdreven druk als vroeger, en het gaat ook steeds minder over zilver is mijn indruk, maar toch nog steeds de moeite waard om te bezoeken. Ik heb bij een standje een portret volgens de Collodium Wet Plate techniek laten maken. Geen bijzonder geslaagd portret moet ik zeggen maar het ging me dan ook meer om de techniek, en misschien kan ik het plaatje toch nog eens ergens voor gebruiken.

 

 

 

 

 

Grand Tour deel 4 : Eindhoven

Eindhoven is een goede putdekselstad. Veel ongewone en interessante modellen. Meer hierover in een aparte post.

Het leek er op dat een bezoek aan Eindhoven vooral een architectuurdag zou gaan worden. Vorig jaar bij het NAI een architectuurgidsje van de stad gekocht, zonder echt te weten of ik hem ooit zou gaan gebruiken. Nu kwam hij goed van pas. Een kleurenroute is er niet van Eindhoven, en ik moet achteraf zeggen dat ik ook inderdaad geen overheersende kleur of beeldbepalend thema heb kunnen ontdekken. Het is van alles wat.

Als je op zoek bent naar kleurmomenten dan kan je ook wel eens geluk hebben zoals de volgende foto bewijst. Een groene postbode met een groene fiets voor een muur met groene brievenbussen. Mooier kan je het niet treffen toch!

 

Opvallend zijn de vele muurschilderingen, of "murals" in goed Nederlands. En daar is dan wel een route van gemaakt. Maar om alles te kunnen zien moet je met de fiets want ze liggen behoorlijk ver uit elkaar. Ik beperk me tot het centrum, en tot wat ik toevallig tegenkom, dan heb je er al een stuk of zes. Echt de moeite waard er zitten ware kunstwerken bij, gemaakt door professionals.

Ik kon niet voorbijlopen aan boekhandel Van Piere, bekend van radio en tv. Zou Walter zijn zus hier nog werken? Een mooie selectie van boeken over kleur. Aanvankelijk alleen foto's van de omslagen want het was nog vroeg en ik wilde niet de hele dag onnodige ballast meeslepen. Aan het einde van de dag teruggegaan en een mooi boek over aardkleuren gekocht, en een klein boekje van iemand die enkele ontmoetingen met Anselm Kiefer heeft gehad. Ik heb wel getwijfeld hierover want ik weet niet of ik wel meer wil weten over de kunstenaar zelf. Het kan verkeerd uitpakken, een illusie doorprikken. Maar een zinnetje ergens voorin het boek gaf de doorslag, er staat zoiets als "na de eerste ontmoeting leek ik minder over Kiefer te weten dan daarvoor". Dat leek me een mooi idee, dat je steeds minder over iemand gaat weten. Op tweede pinksterdag ga ik dan alsnog naar de dubbel tentoonstelling in Van Gogh en Stedelijk. Ik had me niet gerealiseerd dat die al bijna weer afgelopen is. Ik had het laatste tijdslot op de laatste dag van de tentoonstelling, op het onmogelijke tijdstip van kwart over vier. Geen keuze meer. Dat was op het nippertje! Ik mag het licht uitdoen.

 

 

Al rondwandelend vond ik op straat een telefoon. Duidelijk verloren door iemand en hij stond nog aan ook. Ik wilde hem niet zo maar laten liggen maar wat te doen? Aan een langslopend meisje vroeg ik of hier in de buurt een politiepost was, dat leek me op dat moment de beste oplossing. Ze wees me de weg terwijl ik verduidelijkte dat ik een gevonden telefoon wilde gaan afgeven. "O, dat is lief" zei ze en ze liep meteen weer door.

Na enig zoeken kwam ik bij het politiebureau, het was niet ver. Binnen stond een donkere, wat corpulente vrouw, van Afrikaanse afkomst die heel druk, zeg maar paniekerig tekeer ging tegen een politieagente aan de balie. Ze sprak Engels, had een wandelwagen met kind bij zich en aan de toon van het gesprek te horen leek ze behoorlijk overstuur. De baliemedewerkster probeerde haar duidelijk te maken dat ze haar niet konden helpen met haar probleem, wat dat ook was. De vrouw was radeloos, maar begreep uiteindelijk dat er niets gedaan kon worden. Nog steeds luid pratend en helemaal van streek, deed ze een paar stappen richting de uitgang. Zodra er een moment stilte viel greep ik mijn kans om er tussen te komen en ik riep naar de balie "ik heb een telefoon gevonden" en hield het ding in de lucht. Nou, de Afrikaanse vrouw, die nog altijd niet weg was, leek te exploderen. Dat was het dus, het was HAAR telefoon! Daar ging het allemaal om. Ze gaf een schreeuw, meer huilend eigenlijk, rende op mij af en probeerde me te omhelzen. In de consternatie viel de wandelwagen om, kind over de vloer. Ik dacht, als ze me maar niet gaat zoenen. Zo ver kwam het niet want de emoties van geluk werden haar teveel, ze kon niet meer rechtop blijven staan, zonk door haar knieën en greep mijn been vast, alsmaar "thank you, thank you" roepend. De politieagente achter de balie keek het hele tafereel met grote ogen en open mond aan. Een andere agent liep lachend voorbij en riep nog iets maar ik verstond het niet. Zo snel hadden ze hier waarschijnlijk nog nooit een zaak opgelost. Ik dacht alleen maar, hoe kom ik hier weg. Tussen de huilbuien door probeerde de vrouw duidelijk te maken dat zo ongeveer haar hele leven in die telefoon zat. Buiten het bureau kon ik wegkomen, ik kon via een trapje naar beneden, terwijl zij vanwege de wandelwagen over een hellingbaan moest. Ik probeerde me zo  snel mogelijk uit de voeten te maken. Toen ik omkeek zag ik dat de vrouw op een muurtje was gaan zitten om bij te komen van de emoties, nog altijd snikkend.

Het was intussen licht gaan regenen. Tijd voor het Van Abbe museum. Vooral conceptuele kunst die niet zozeer mooi hoeft te zijn of misschien zelfs niet mooi mag zijn. Ik zag nergens een werk dat me echt aansprak en vond ook geen noodzaak om me te verdiepen in de verborgen betekenis die de kunstenaars in hun werk hadden gestopt. Als kunstmuseum minder geslaagd wat mij betreft. Aardig dat ze twee laatjes met registratiekaartjes tot kunst verheffen maar wat moet ik er mee, ik heb al genoeg registratiekaartjes gezien. Het gebouw is wat eigenaardig, weinig echte zalen maar meer een aaneenschakeling van gangetjes. Het museum heeft overal gedacht aan blinde bezoekers, alle bijschriften zijn ook in braille en bij veel kunstwerken is een voelmodel van gips gemaakt. Zelfs kleuren zijn in braille, weet een blinde dan wat kleur is?

 

ondergrondse fietsenstalling

blob architectuur

 

Grand Tour deel 3 : Naturalis

Een bezoek aan Naturalis, op 4 juni 's middags, bevestigde nog eens dat ik weinig affiniteit met natuur heb. Het is te veel, te overweldigend en te onbegrijpelijk, al die soorten en vormen. Al die opgezette dieren en botten, het zegt me dat ik eigenlijk niets weet van de wereld. Na ruim een half uur had ik het wel gezien terwijl het toch een groot museum is waar je misschien wel een hele dag hoort door te brengen.

 

Al die dieren...

Fantastisch mooi gemaakte maquette in de vorm van het huidige Nederland, maar dan in de oertijd

Behalve voor de inhoud ging ik ook voor het gebouw zelf. Ik heb daar een maquetteverleden mee. Dat wil zeggen met het oorspronkelijke gebouw van Fons Verheijen. De nieuwbouw van Neutelings Rietdijk had ik nog nooit gezien. De "aantasting" van Verheijens ontwerp had hem na rechtszaken een schikking van anderhalf miljoen opgeleverd. 

Verheijens museumruimtes waren gedegradeerd tot depot en werkplaatsen, niet toegankelijk voor publiek, en het huidige museum bevindt zich in zijn geheel in de Neutelings Rietdijk uitbreiding. Het is een stapeling van verspringende rechthoeken, die we ook terugzien bij het Antwerpse MAS, van hetzelfde architectenbureau. 

Heel veel 'leegte'

Mooi gebouw natuurlijk, met dure materialen uitgevoerd, veel ruw travertin en teakhout, kosten nog moeite gespaard. Maar wat enorm veel verkeersruimte, waar dus geen collectie te zien is. Ik denk dat misschien wel de helft van het volume leeg is; een vide en brede trappen.  Zelfs in de zalen was het af en toe vrij leeg. Donkere ruimtes, zwarte muren en doodlopende gangetjes. Ik heb echt mijn best gedaan om de routepijltjes op de vloer te volgen maar zag me toch steeds weer tegen de richting in lopen. 

Meest positief vond ik eigenlijk het grote restaurant met uitgebreide keuze. De museumwinkel richt zich vrijwel uitsluitend op kinderen. Getwijfeld over een boek over gesteenten, maar niet gekocht. Nagedacht over een planning voor de komende dagen. Zes juni rijden geen treinen door een staking.

Terug naar het station nog even rond het Pesthuis gelopen. Ook hier een verleden mee, als legermuseum en als maquette. Het reliëf boven de ingang ooit op schaal gemaakt van fotografisch clichémateriaal dat voor boekdruk gebruikt wordt.